Minsan, kailangan mong magbihis, upang harapin ang sa iyo’y naghihintay.
Kailangan mong maligo upang manatiling malinis ang katawan.
Ngunit kung ikaw ay magbibihis, maliligo, at magbabagong anyo,
Hindi ibig sabihing magbabago ang iyong pagkatao.

Minsan, kailangan mong matulog upang ipahinga ang pagal mong katawan.
Hindi upang limutin ang mga alaalang inipon sa iyong puso,
Kundi upang paghandaan ang hamon ng paparating na umaga.

Minsan, kailangan mong magsalita, hindi upang ikaw ay marinig.
Katulad din ng minsang kailangan mong tumahimik,
Upang ulinigin ang lumulutang na sari-saring himig.

Dahong nangalagas, sangang nangahulog,
Damong nangabagbag yagit na naanod;
Masampid, matangay, matipon, masabog,
Magkasa-kasamang kinandong ng agos.

Sa sariling lupa nag-iwan ng buhay,
Sa laot ng dagat naghayag ng bangkay;
Patay na’y wala pa na himpilang hukay
Ikaw’y sumapadpad doon ang libingan.

Tangiin ng araw dagitin ng hangin,
Bulukin ng ulan kung nasa pampangin;
Balana’y yumakyak o kaya’y pulutin
Kung ipananamba o kung susunugin.

Iya’y dili iba sa ‘yong pagkabulok
Sa katas ng lupa na walang umirog,
Sa gutom na taong madalas maghambog
Isa ka lang yagit na walang kumupkop.

Tatag ng prinsipyo’y matapang na hanging
Sa puyos ng dibdib may dapyong malambing.
Lunong mga binting sa lusak nalibing.
Binigyang lakas mong lumabang magiting.

Higit pa sa lahat ikaw’y isang ina,
Butihing maybahay martir na asawa.
Sa ‘yong pagbabalik sa piling ng Ama,
Ikaw’y gintong anak kahali-halina.

Ayokong bigkasin ang wikang “paalam”
Habang ang pag-asa’y hindi natatanaw.
Laging magsasabit mga lasong dilaw
Tuwing patnubay mo’y aming kailangan.

Agosto 3, 2009

silip sa takip-silim

Nasalubong kita habang namamandaw sa laot isang dapithapon.

Ikaw’y pauwi na kasabay ang pakiling nang araw—

Ako nama’y pasuba at nag hahanap ng masisilungan.

Malamig ang hangin, subalit ito’y nakapapaso.

Nagtama ang ating mga mata at sabay napangiti.

“Tumitig ka sa akin at tayo’y mabubuhay na muli”,

ang iyong bulong sa hangin.

Bumaba ka ng bangka at hawak kamay tayong

sinukat ang dalampasigan… Papalaki ang tubig

at nais sakupin ang munting daigdig na ating binilugan.

Napasulyap ka  sa pakiling nang araw—

Waring naalala ang naantalang paglalakbay.

/

Ang bilin ko lamang aking mahal,

H’wag mo sanang sabayan ang paglubog ng araw.

/

Sa duyan, habang iniuugoy ng papalubog na araw
21 Hulyo 2009

The best of Michael Jackson Album

“In Our Darkest Hour
In My Deepest Despair
Will You Still Care?
Will You Be There?
In My Trials
And My Tribulations
Through Our Doubts
And Frustrations
In My Violence
In My Turbulence
Through My Fear
And My Confessions
In My Anguish And My Pain
Through My Joy And My Sorrow
In The Promise Of Another Tomorrow
I’ll Never Let You Part
For You’re Always In My Heart”

….Will You Be There , Michael Jackson

If there is one thing I’ll forever regret is not having been to the Michael Jackson Dangerous Tour concert here in Manila in 1996.  I remember promising myself to watch him once he comes here to perform.

My friend Tonton Fermin, (my office-mate in BMI who “recruited” me to FLI) had asked me to watch the concert, but I had just went under the knife giving birth to my daughter Nikki back then.  I was afraid not being able to stand the crowd. I’ve imagined myself in a pandemonium, getting trampled on with my newly operated-on abdomen saying hello to all the world… what a ghastly sight, and a very dishonorable way of meeting Joe Black… whew!!!  I don’t know, but this gruesome scenario has always stopped me from falling from the Ortigas flyover… every time my sanity is overtaken by my suicidal tendencies … hwehehehe…  : – D

I don’t care about what other people say about MJ… How he metamorphosed from ebony to ivory … or if he really was gay or a pedophile … Not that I am less moral or do I tolerate child abuse…  di lang ako  judgmental, I guess, and somehow, I want to believe what I wanted him to be.  A genius, ultimate performer, sensitive, perfectionist (when in comes to his performance), a great artist, and most of all, I feel there was a lonely child inside of that spectacular figure that makes his awed audience cry every time he climbs the stage, and cry more to beg him to stay there forever, as if they don’t want him to vanish from that fantasy world of music, of movements, of colors, of feelings, of art, of everything that is Michael Jackson.

I was in Cubao while he performed at the Araneta Coliseum on his first visit to the Philippines.  I was quite surprised that we were almost of the same age when all the while, I was expecting to see (in papers, that is) a little child, the Michael Jackson of the Jackson 5.  He was so cute, he actually looked more of a Puerto Rican than a black American. That was the first time I got to subscribe to Jingle Magazine and practically followed his career since then.  I bought his 2 solo albums that I took out of the shelf every time I come home- not to listen to it, but to look at his life size face on the cover…

Yes, he was my first love.  (ugh) This is my first confession.  Not even my mother knows about this. Hehe…

Even my singing voice that used to sound like that of Nora Aunor and Karen Carpenter started to sound like his…. Hahahahaha!!!! Ganun pala un… At un lang ang malungkot, ung boses kong buo at bilog, the one that my high school teachers and classmates would remember, e boses pipit na ngaun…. Hahahaha… (atleast, hindi boses kiki ehehehe….) For the information of how a “boses kiki” sounds, start listening to FG and his son Mikey.

I practically grew up with EM JAY… That’s how I called him… I even had a pen-pal from Jingle magazine that looked like him…. Hehe, nasan na kaya un… we promised to invite each other in our wedding, but we’ve lost touch….

I was there watching silently as his life- history unfolds… the metamorphosis, his competition with Prince, the reclusion, the comeback, the concerts, the scandals… sobrang awa ang aking naramdaman tuwing makikita ko s’yang umiiwas sa press, at ung mga pagsagot niya sa mga katanungang mahirap sagutin… ang laban sa korte, ang mga pagtraydor ng mga taong pinagkatiwalaan, ang mga interviews kung saan very humbly, sumasagot siya na nakangiti, pero alam mong there’s a child’s heart hurting inside him.

At ngayon, wala na si Michael Jackson, sa panahon ng pagtatangkang muling bumangon…  I will forever miss you Em Jay…

Bakit ko nga ba isinusulat ito? Ewan, malungkot lang siguro ako ngayon.

Matagal na akong hindi tumutula, pero siguro, makatutula na ako dahil malungkot ako ngayon…

Isang Soneto sa King of Pop

(Kay Michael Jackson)

Paano pipigilin ang pagbuhos ng ulan

Kung ang ulap sa langit ay may pusong sugatan?

Hindi kayang suyuin ng ginintuang araw

O ng lambing na sipol nitong napiping buwan.

Gaano bang kalalim itong iwing panimdim

Na tinaglay ng kislap ng hambuging salamin?

Hindi kayang pawiin ng samyo nitong hangin

O pag-aalumpihit hakbang ng takipsilim.

Sino ang magsasabing mabigat mga paa

Malilikot na kamay may kawing na kadena?

Kung maharot na tugtog na ang kumukumparsa’y

Hindi kayang limiing malungkot na plegarya.

Ginto kang panginoring kasama’y mga bitwin

Hiwaga ng damdami’y hindi kayang arukin.

Rosemarie Medina Ydia

04 July 2009

Ni Rosemarie Medina Ydia

Doon po sa amin sa nayong Binagbag,
Dati’y may ‘sang bundok na lubhang madawag.
Mayroong diwatang doon ay nabihag,
Ng pangit na bruhang gising sa magdamag.

Diwatang maganda, siya ay nainggit,
Sa seksing katawan at mukhang kay rikit.
Maraming binatang nais na dumikit,
Pati na ang irog ng bruhang masungit.

Kaya ‘sang umagang diwata’y namasyal,
Agad nilapitan at saka nilinlang.
Nagkunwang ‘sang batang nawala sa parang,
At saka humingi ng gabay sa daan.

Ang diwata namang sakdal buti’t hinhin,
Ang bata’y binigyan agad ng pagkain.
Anong laking gulat, nang kanyang mapansin,
Nagbago ang anyo, naging bruhang itim.

Agad na binihag sa gubat ‘kinulong,
At saka nilagyan ng bundok na lambong.
Diwatang maganda ay nang maikanlong,
Sa mga binata na hilong talilong.

“Ikaw nga ay dapat dito’y manatili,
Pagkat ikaw nama’y saksakan ng landi.
Hanggat matagpuan ng mabuting budhi,
At saka ka lamang lalaya’t uuwi”.

Ang nagdaang taon, kay bilis lumipas,
Diwatang nawala’y ninais tumakas.
Kahit anong gawi’y hindi nakaalpas
Sa bundok na tabing na ubod ng taas

Maraming binatang sa kanya’y naghanap,
Hindi matagpuan dalagang pangarap
Kahit sa hangin man, sila ay nangusap,
Sila ay gabayan at bigyan ng hudyat.

Maraming nagtangkang siya ay iligtas,
Subalit sa daan, sila’y nauutas.
Binata sa baryong sadyang magigilas,
Wala nang natira kung hindi si Kulas.

Si Kulas ay mayrong kaibigang ibon,
Katulong maghanap sa buong maghapon.
Isang munting pipit ang dito’y bumulong
Magandang balita, kanyang pahimaton.

Ibon ay dagliang ulat sa binata,
“Sa kabilang bundok, tunghan ang diwata”.
At itong si Kulas, lumukso sa tuwa,
Sa paglalakbay ay, agad na naghanda.

Sa daan ay mayrong tatatlong paraan,
Papuntang kaliwa, gitna at sa kanan.
Ang isa’y papunta sa diwatang banal,
Dalawa’y patungong , pait-kabiguan.

Isang daan lamang ang tuwid na landas,
Sa pusong busilak ito ay bubukas.
Ang iba’y patungong tarik na talampas.
Maitim na budhi’y doon mauutas.

Doon sa Paraan, binata’y tumindig,
Dagling nagdesisyon, hindi na nag-isip.
Piniling landasi’y sa kaliwang dibdib,
Sinunod ang tibok at ng puso’y pintig.

Ang landas na iyon, ay biglang bumukas,
Kasabay ng hangi’t kidlat na kaylakas.
“Bagbagin! Bagbagin!” ang ugong ng kidlat
“Bagbagin! Bagbagin!” hangi’y binulalas.

Sa mata ni Kulas, diwata’y tumambad
Malungkot na mukha’y biglang nagliwanag.
Sa matinding tuwa’y agad na yumakap,
Sa binatang tingin ay ubod ng gilas.

Sa kanilang pag-uwi, doo’y nasalubong
Ang hindi napansing nawawalang ibon
“Saan ka nanggaling?” binata’y nagtanong
“Baka sa talampas ikaw ay tumalon?”

“Ngayo’y alam ko nang maitim ‘yong budhi”
Biro ni Kulas sa ibong natameme.
Ibong napahiya’y lumipad madali,
Binagbag na bundok, ay tila sinuri.

“Ito na ang ating munting paraiso,
Dito itatayo ang ating palasyo.
Ito ay magiging isang munting baryo,
“Binagbag” ang ating itatawag dito.”

Paraan- makipot na daang-tao

Isang tulang hindi matapos-tapos.

Sa loob ng mahigit na 2 taong paglisan ni Ama, ngayon lamang ako nagkalakas ng loob i post itong tulang ito… hanggang ngayon, hindi pa rin ito tapos i-edit… maraming error sa grammar, cliche, at hindi poetic ang dating… pero i po-post ko na, kasi, birthday n’ya ngayon…

Letting go (Sa alaala ni Ama)

As I enclose his frail, wrinkled hand in mine

I look away to hide a tear that escapes my eye…

Outside, a powerful hawk flaps its mighty wings

And prepares to take off to claim his kingdom once again.

I blink on its sideway stare

That seems to hesitate for a moment,

Before moving on to its journey.

As it mingles with dark orange haze of the sun,

The heavens seem to open and shower it with glorious light.

Whilst it willfully and gracefully glides towards the horizon

Where heaven and earth seem to meet,

The sun waits, to welcome it with warm embrace.

The hand I’m holding turned cold.

Its warmth never coming back, forever we are bound to part.

Kaway sa dapit-hapon

Matinik ang landas na tinahak ng aking dalawang paa,

Walang paglagyan ang tibo sa sakong na nagdurusa;

Kaya ang ginawa ko’y kumapit ako ng siit at hinila

Nang hinila, inihalibas sa matatalim na titig ng mata.

Walang paglagyan ang lintos sa aking dalawang tuhod

Sa kaluluhod upang humingi ng akmang ihahandog

Sa lahat ng peregrinong naghahanap ng tubig-bulaos

Upang maibsan ang kaniyang matinding uhaw at pagod.

Walang madinig ang kanilang taingang puno ng dumi,

Pinararatangan pa nila akong suwail at walang silbi;

Kaya ang luha ko’y umaapaw sa sulok nitong hatinggabi

Hindi ko batid, hindi ko muslak ang kanilang sinasabi.

Kailan darating sa dapithapon ko ang isang umagang

Naliligo sa hamog at sa magandang tugtugin ay nagsasaya?

Bakit Kailangang Lumabo Ang Tubig Sa Batis

Nakiliti ang talampakan mo nang una kang sumawsaw sa kanyang agos

Nabighani kang magpaunlak sa mahinhin niyang paanyaya

Lumusong ka at binasa ang kalahating katawan

Nagtampisaw ka at tuluyang naglunoy.

Ninamnam mo ang nanunuot

Niyang lamig hanggang

Mamanhid ang buong

Katauhan.

At naglaho

Ang init sa iyong

Dibdib. Kailangan mong

Huminga at kumawala sa kanyang yakap

Nagpumiglas ka at sumikad paitaas. Hindi alintana

Ang tubig na iyong kinakalabusaw. Kinutkot ng iyong kuko

Ang pusod niyang nalalatagan ng basurang matagal nang kinakalong.

Bukas, matapos na lumaya, hindi mo na nanaising lumusong sa batis na minahal.

Rosemarie M. Ydia

Hulyo 25, 2008